دریا شب - بچه های پاپتی

شعر


	بچه های پاپتی اين قصة تنهائي يه بچّه‌هاي پاپتي يه گريه ها كه هميشگي خنده ها كه نوبتي يه اونا كه هيش كي جز خدا به اونا سر نمي‌زنه تو كوچه‌هاي دلشون پرنده پر نمي‌زنه بهار مي‌ياد و كسي نيس گلي بياره واسه شون حتي اگر يه گل باشه دنيا بهاره واسه شون چش مي‌دوزن به آسمون شبا كه تنها مي‌مونن ستاره‌ها رو مي‌شمرن فقط همينو مي دونن شبا مثل پرنده‌ها كز مي كنن تو لونه‌شون صُبا كه آفتاب مي‌زنه هنوز شبه تو خونه شون وقتي گرسنه شون مي‌شه خورشيد و باور مي‌كنن يه لقمه نون گير مي‌يارن باهاش تا شب سر مي‌كنن \|+\|نوشت ناصر فیض در یکشنبه ششم بهمن 1387 \|