دریا شب

X

دریا شب

شعر


	عاشقانه نگفتی آسمان را بر سرم آوار خواهی کرد مرا در هر نفس از عاشقی بیزار خواهی کرد نگفتی خواهی آمد٬ هر چه غم خوابیده در جانم به زخمی شعله ورتر٬ تازه تر٬ بیدار خواهی کرد نگفتی در جنونم آتشی از عشق خواهی ریخت مرا رسوای شهر و کوچه و بازار خواهی کرد تو وقتی آمدی ٬ با گیسوانی از پریشانی نگفتی مثل شب٬ روز مرا هم تار خواهی کرد تو وقتی آمدی گفتی که با خود مرهم آوردی! نگفتی با غمت داغ مرا بسیار خواهی کرد نگفتی لحظه هایم را به باد مرگ خواهی داد و عمرم را اسیر حسرت دیدار خواهی کرد قسم خوردی٬قسم خوردی٬ و گفتی عاشقت هستم! قسم خوردی ٬که فهمیدم مرا انکار خواهی کرد ولی بیهوده می کوشی که در انکار من باشی تو با انکار من نام مرا تکرار خواهی کرد \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در دوشنبه هفدهم تیر 1387 \|


	قیصر ما در تمام عمر تو را در نمی یابیم اما تو ناگهان همه را در می یابی ! این قاب عکس ساعد و آن عکس قیصر است یا روح ناب شعر جوان در دو پیکر است ؟! باور نمی کنم که تو از دست رفته ای چون مرگت ای عزیز فراتر زباور است بعداززلال چشم تو باور نمی کنم در ناگهان آینه چیزی مصور است یک داغ دل کم است برای تبار عشق این داغ قیصر است که داغی مکرر است دنیا برای روح تو جز رنج مرگ نیست وقتی مجال زندگی ات جای دیگر است بر مرگ ناگزیر تو افسوس٬ چاره نیست وقتی چنین حقیقت تلخی مقدر است تاب غمت گرفته مجال از توان ما جنگ غم تو با دل ما٬ نا برابر است این روزها که در شب دل ها خدا کم است از صد کرور بنده یکی مثل قیصر است \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در شنبه دوازدهم آبان 1386 \|


	بگو فردا کجا باشم؟ تو را هر روز میدیدم به جای دیدن خورشید بگو فردا چه خواهد شد که هر روزت نخواهم دید یقین دارم که خواهی برد از یادت مرا یکروز ولی هرگز فراموشت نخواهم کرد بی تردید تو آن شب گریه میکردی سکوتی سرد و سنگین بود و بومی خسته بر بام بلندی داشت میخندید کلام آخرت این بود : "من هم دوستت دارم" از آن آ غاز میدیدم صدایت را که میلرزید نگاهت سرد بود آنروز اما دستهایت گرم و دستم داشت می لرزید در دست تو مثل بید تو با اندوه گنگی از کنار کوچه میرفتی که ویران میشدم با پلک های خسته ی خورشید بگو فردا کجا هستی؟ بگو فردا کجا باشم؟ بگو با آن که هرگز سر ز فرمانت نمی پیچید لبم نام تو را پنهان تر از هر بار خواهد خواند همان لبها که دستت را میان جمع میبوسید نه بو می بر لب بامی نه آوازی نه پیغامی گمانم میشود تکرار فصلی دیگر از تجرید! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	فرصت عاشقی پیش از آنی که درختان همگی دار شوند شاخه ها را بتکانیم که بیدار شوند سبز در سبز ٬ بپیچد همه جا رنگ عبور ر و د ها آینه در آینه تکرار شو ند کسی از آن طرف خواب چمن می آید قاصدک را بفرستیم ٬خبر دار شوند تا در آیینه ی گل ٬ کم نشود فرصت باغ زرد ها را نگذاریم که بسیار شوند چشم تو پنجره ای باز به زیبا شدن است حیف از این پنجره ها نیست که دیوار شوند؟! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	پرنده های چشم تو پرنده های چشم تو - کلاغهای بخت من سکوت بی سکون شب ٬ و لحظه های سخت من شبی که سمت باد ها - به زرد می برد مرا و تازیانه می شود به گرده ی درخت من شبی که یک ترانه از ستاره ای نمی وزد به حرفهای زخمی ام - به شعر لخت لخت من نشسته ام و از دو سو زبانه می کشد هنوز ٬ پرنده های چشم تو - کلاغهای بخت من دریچه بسته می شود و مانده طرح مبهمی به دفتری که باز مانده در کنار تخت من... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	چرا برای تو این حرف ساده روشن نیست؟! پر است این چمدان از تو چیزی از من نیست سفر همیشه به نام تو می شود آغاز که بی حضور تو تکلیف جاده روشن نیست چگونه نشکنم ای عشق ! ای عذاب بلیغ! دل است این که به من داده اند٬ آهن نیست فریب وسوسه خوردن گناه آدم بود گناه آدم و حوا که سیب خوردن نیست نگاه کن همه چیز از نگاه من پیداست چرا برای تو این حرف ساده روشن نیست؟!

|+| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 |


	آن مرد سارا دارد... آنها سهمی از لبخند نداشتند. ساعت دو صبح است - دو صبح امشب!- آمده ام که٬ آمده باشم. سارا غلط(غلت) می خورد من غذای سرد همیشه را٬ که می شنوم: "خانم!پدرم اون وقت سر کاره" سارا مشق اش را نوشته است: "بابا! فردا برای دیدن خانه ی سالمندان میرویم٬ من!" رضایت نامه با پول حتماً! و من میفهمم که بچه ها گاهی لبخند را از کجا می خرند... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	پارک بهبود اف بر نیمکت پارک بهبوداف روبروی تمام باکو خزر با پیراهن آبی و دامن سفید کنار من. آنجا! دیوار بلند و دری برای عبور استالین کا.گ.ب٬ می خندم که نمی ترسم. اونیفورم آبی دو سرباز سرخ که خیلی خنده٬دارند با هم کنار صندلی که بلند شده ام٬ می ترسم که نمی خندم. پشت به٬کا.گ.ب روبروی خزر٬ حالا ! میترسم که نمی ترسم! "تبریز" و "تهران" -چهار چشم- و چشمهای "فضولی" میگویم ٬ از تهران آمده ایم می گوید این یکی هم "شیراز" است! اتیکت نزذیکتر میشود حالا نظامی را میبینم در کنار"شهریار" اما٬ نمی ترسم که نمی خندم. ساعت پنج عصر٬ غروب خزر٬ چقدر لیلی و مجنون در پارک بهبود اف! "حافظ" کنار من می نشیند شعری می خوانم شبیه خودش. ای که مهجوری عشاق روا می داری! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	انتظار چه دیر و دور شد این٬ وعده های فردایت چه لحظه ها که نمردند ٬در تمنایت شبی نشد که تو پیدا شوی و من از شوق چو قطره گم نشوم ٬در حضور دریایت کنار پنجره های جهان٬ منم آن چشم که تا ابد نشود سیر ٬از تماشایت ببار٬ بر شب سنگین این تمدن کور ستاره و سحر از چشمهای زیبایت بیا! که بشکند آخر طلسم این شب پیر بیا! که بشکفد آیینه از قدمهایت برای آمدنت٬ روز و شب غزل گفتم کنار شب ننشستم ٬مگر به نجوایت زبان شعر و تغزل٬ چقدر کوتاه است! برای پنجره های بلند بالایت! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	بخت ما بخت هم نبودیم بختک هم بودیم. آنها٬ سه تا ستاره ی کوچک. قمار وحشتناکی ست٬ این عشق. ستاره ها سه تا شمع اند٬ حالا و تو ٬ قطره ق ط ر ه آب م ی ش و ی... آب می شوند با تو٬ س ت ا ر ه ها... گاه چشم روشنی آسمان٬ چراغی از تاریکی ماه است! دخترک کولی به خنده گفته بود ٬ اما... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	برای پدرم تمام عمر نشستی کنار غربت خویش شبیه کوه زدی تکیه بر صلابت خویش برای غربت یاران گریستی چون ابر و شانه ای نتکاندی برای غربت خویش صریح بودی و صادق ٬ به رسم آینه ها نبود سهم تو جز سنگ ٬ از صداقت خویش دلت اگر چه شکست از هجوم حادثه ها ولی دلی نشکستی به حکم فطرت خویش تقاص غیرت و مردانگی ست تا همه عمر تو در حصار بمانی به جرم غیرت خویش در این زمانه ی در یوزه پروران ٬ چه کند گدایی ار نکند مرد٬ از قناعت خویش؟! حریم حرمت تو جای شکوه ی من نیست مرا ببخش- خدا را -پدر ! به حرمت خویش \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در جمعه بیست و دوم دی 1385 \|


	اتفاق ا زبس پریشان کرده ای فکر و خیالم را دیگر به خاطر هم ندا رم ماه و سا لم را جز آنکه یادم هست گفتی: صاف وصادق باش یعنی که برگردان به من حس زلا لم را ما با جنو ن پیوند دادیم از هما ن آ غاز و قتی به نام عشق می کردم زوالم را، توچشمها یت - یعنی آن جادوی کفرآمیز من شعرها یم- یعنی این سحرحلا لم را سهمم تویی از عاشقی یک روز خواهم چید از شاخه ها ی دور حسرت سیب کا لم را گاهی که میخواهم بگویی : دوستت دارم تنها، بگو! شاید... نسوزان احتما لم را درچشمها یت آ نکه تعبیر ی ست ا ز آ تش تغییرکن فردای ا ندوه و ملا لم را حالا که ازتو اتفا قی در من افتاده ست حالا که شکلی تازه دادی حس وحالم را، می پرسم: آیا عشق پایان است یا آغاز؟ اما جوابی نیست هرگزاین سئوالم را... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در پنجشنبه یکم تیر 1385 \|